خانه ندا، بازاندیشی در سازمان فضایی یک آپارتمان ۱۱۸ مترمربعی در قیطریه تهران است؛ پروژه‌ای که در آن، زوایای شکسته پلان و ناکارآمدی بخش‌هایی از آشپزخانه، نقطه آغاز مداخله در فضا قرار گرفت. با بازتعریف محدوده آشپزخانه، بخش بلااستفاده انتهایی آن به حمامی برای اتاق کودک اختصاص یافت و فضای غذاخوری به‌واسطه یک ساختار چوبی، در مرز میان آشپزخانه و نشیمن شکل گرفت. این ساختار، ضمن ایجاد استقلال عملکردی برای غذاخوری، ارتباط بصری و فضایی آن را با بخش‌های پیرامونی حفظ می‌کند.
صفحات چوب راش از دیوار امتداد می‌یابند، میز غذاخوری را شکل می‌دهند و با حرکت به سمت سقف، محدوده‌ای پیوسته و خوانا در فضای داخلی تعریف می‌کنند. این ساختار از سوی دیگر، دید مستقیم به بخش‌های عملکردی آشپزخانه را کنترل می‌کند. امتداد یکپارچه کابینت‌ها و کتابخانه، مرز میان آشپزخانه و نشیمن را به ترکیبی منسجم تبدیل کرده است؛ ترکیبی که در آن، رنگ سفید و بافت خطی چوب راش، زبان مشترک عناصر معماری و مبلمان را شکل می‌دهند.
