ویلای نیکان در زمینی کشیده و نامنظم در لواسان شکل گرفته است؛ پروژه‌ای که سازمان‌دهی آن از هم‌زمانی دو خواسته آغاز شد: حفظ خلوت زندگی خانوادگی و ایجاد ارتباط گسترده با باغ و فضای باز. حجم بنا از کنار هم قرار گرفتن احجام مستقل و صریح شکل گرفته و با عقب‌نشستگی‌ها، تراس‌ها و فضاهای میانی، مرز میان توده‌ی معماری و منظر را به مجموعه‌ای از لایه‌های پیوسته تبدیل می‌کند.
کنترل دید و نور، یکی از عناصر اصلی زبان نماست. سطوح آجری در بخش‌هایی به پوسته‌ای مشبک تبدیل می‌شوند؛ پوسته‌ای که بدون قطع ارتباط با محیط، میزان دید، تابش و محرمیت را تنظیم می‌کند. در مقابل، بازشوهای وسیع در جبهه‌های رو به باغ، فضاهای داخلی را به تراس‌ها و حیاط امتداد می‌دهند. تضاد میان دیوارهای بسته و سطوح شفاف، معماری را از یک حجم یکپارچه خارج کرده و کیفیت‌های متفاوتی از بازبودن و خلوت را در بخش‌های مختلف خانه ایجاد می‌کند.
فضای سبز نیز تنها پیرامون ساختمان باقی نمی‌ماند و در قالب حیاط‌ها، تراس‌ها و بام‌های سبز وارد ترکیب حجمی پروژه می‌شود. به این ترتیب، تجربه‌ی خانه در امتداد مجموعه‌ای از فضاهای داخلی و نیمه‌باز شکل می‌گیرد؛ معماری‌ای که با وجود هندسه‌ی صریح و منظم خود، از طریق نور، گیاه و پوسته‌های متخلخل با محیط پیرامون وارد گفت‌وگو می‌شود.
