ساختمان مسکونی کنج در فرمانیه تهران، به‌عنوان ساختمانی پنج‌طبقه شکل گرفته است که ایده‌ی اصلی آن بر رابطه‌ی میان دو لایه‌ی نما استوار است. در این پروژه، نما نه به‌عنوان سطحی ثابت، بلکه به‌صورت ساختاری متشکل از یک بدنه‌ی داخلی و یک پوسته‌ی خارجی تعریف شده؛ پوسته‌ای که با فاصله گرفتن، نزدیک شدن و گشوده شدن در نقاط مختلف، عمق نما، بازشوها و فضاهای نیمه‌باز هر واحد را شکل می‌دهد.
تغییر پیوسته‌ی فاصله‌ی میان این دو لایه، امکان ایجاد بالکن‌ها و فضاهای سبز در طبقات مختلف را فراهم کرده و به نما کیفیتی متغیر و زنده داده است. آجر سفید در پوسته‌ی بیرونی و آجر خاکستری در لایه‌ی داخلی، تفاوت میان این دو ساختار را تقویت می‌کنند؛ در نتیجه، نما در عین حفظ یکپارچگی کلی ساختمان، در هر طبقه واکنشی متفاوت به نور، دید و فضای باز نشان می‌دهد.
در داخل هر طبقه، یک واحد مسکونی پیرامون تفکیک روشن فضاهای عمومی و خصوصی سازمان‌دهی شده است. فضای ورودی، آشپزخانه و خدمات در بخش میانی قرار گرفته‌اند و به‌عنوان لایه‌ای واسط میان این دو حوزه عمل می‌کنند؛ به‌گونه‌ای که بخش خصوصی خانه از فضای عمومی قابل مشاهده نیست. در ساختمان کنج، سازمان داخلی و منطق نما از یک ایده‌ی مشترک پیروی می‌کنند: ایجاد لایه‌هایی که میان بازبودن و خلوت، ارتباط و حریم، تعادل برقرار می‌کنند.
