دفتر بخارست، ساختمانی اداری در یکی از بخش‌های متراکم مرکز تهران است؛ بستری با معابر باریک و جداره‌هایی متنوع و ناهماهنگ که حضور ساختمان در آن نیازمند زبانی آرام اما مشخص بود. طراحی از ایجاد یک ترکیب ساده و یکپارچه میان آجر و شیشه آغاز شد؛ ترکیبی که با جابه‌جایی سطوح و شکل‌گیری فضاهای مثبت و منفی، از یک نمای تخت فاصله می‌گیرد و به حجم ساختمان عمق می‌دهد.
نما به‌صورت پوسته‌ای پیوسته تصور شده که حرکت خود را از بام آغاز می‌کند و با چرخش، عقب‌نشستگی و شکست در امتداد ساختمان ادامه می‌یابد. این حرکت تنها به شکل بیرونی محدود نمی‌شود؛ تغییرات پوسته در هر طبقه بالکن‌ها، قاب‌های دید و کیفیت‌های متفاوتی از نور و سایه ایجاد می‌کنند. در نتیجه، نما به بخشی فعال از سازمان فضایی ساختمان تبدیل می‌شود و رابطه‌ی میان فضای کار و شهر را تنظیم می‌کند.
از آنجا که استفاده‌کنندگان آینده‌ی واحدهای اداری در زمان طراحی مشخص نبودند، پلان طبقات با حداقل تقسیمات ثابت و با امکان تغییرپذیری در نظر گرفته شد. هسته‌ی پله و آسانسور، فضای هر طبقه را به دو حوزه‌ی اصلی سازمان می‌دهد و یک نورگیر مرکزی، نور طبیعی و جریان هوا را به بخش‌های عمیق‌تر پلان می‌رساند. به این ترتیب، دفتر بخارست تلاش می‌کند در بستری فشرده، هم در مقیاس شهر و هم در فضای داخلی، میان یکپارچگی معماری، انعطاف‌پذیری و کیفیت محیط کار تعادل ایجاد کند.
