ویلای ونوش در زمینی کشیده در مازندران شکل گرفته است؛ زمینی با شیب طبیعی که جانمایی بنا در بخش جنوبی آن، امکان کنترل دید، حفظ حریم و گشودگی بیشتر به سمت منظر را فراهم کرد. سازمان فضایی پروژه بر تفکیک روشن میان فضاهای عمومی و خصوصی استوار است؛ فضاهای جمعی در طبقه پایین و فضاهای خصوصی در طبقه بالا قرار گرفتهاند، درحالیکه بازشوهای وسیع شمالی و جنوبی، نور، تهویه طبیعی و ارتباط پیوسته با محوطه را در هر دو تراز تقویت میکنند.
ایده اصلی معماری از حرکت یک پوسته واحد شکل گرفت؛ پوستهای که با تغییر جهت میان سطوح عمودی، افقی و شیبدار، دو حجم اصلی ساختمان را تعریف میکند و همزمان تراسها، فضاهای نیمهباز، لبه بازشوها و جدارههای بسته شرقی و غربی را میسازد. این پیوستگی، فرم بنا را از مجموعهای از عناصر مستقل به یک ساختار یکپارچه تبدیل کرده است؛ ساختاری که فرم آن مستقیماً از پاسخ به اقلیم، جهت نور و نحوه استفاده از فضاها شکل میگیرد.
میان دو حجم اصلی، فضایی سبکتر بهعنوان عنصر اتصال قرار گرفته است؛ هستهای شفاف که نور را به مرکز ساختمان وارد میکند و محل استقرار پلکان و ارتباط عمودی پروژه است. این فضای میانی، ضمن اتصال دو بخش بنا، آشپزخانه و فضای اصلی زندگی را نیز از یکدیگر تفکیک میکند. در نتیجه، معماری ویلای ونوش بر تعادل میان توده و شفافیت، فضای بسته و نیمهباز و حضور کنترلشده بنا در بستر طبیعی شکل گرفته است.
